จักรยานคันเก่าที่คุ้นเคย

จักรยานคันเก่าที่คุ้นเคย
จักรยานคันเก่าที่คุ้นเคย

วันนี้ผมจะมานำเสนอเรื่องเล่าจากประการณ์จริงโดยตรงจากตัวผมเอง ผมชอบปั่นจักรยานมาก ส่วนใหญ่จะปั่นช่วงเกือบเช้าไม่ก็ช่วงเย็น ๆ เพราะมันเป็นช่วงที่แดดไม่ร้อน อากาศกำลังพอดี วันนี้ก็เช่นเคย ผมก็ไปปั่นตามปกติของผม

วันนี้ผมปั่นช่วงเช้า เป็นช่วงที่ผมชอบที่สุด เพราะคนน้อย เงียบ สงบ อากาศดีด้วย เหมาะแก่การออกกำลังกายสุด ๆ 

วันนี้ผมกะว่าจะปั่นแค่แปบเดียวเพราะมีงานยุ่งนิดหน่อย เส้นทางที่ผมปั่นก็เป็นถนนใหญ่ทั่ว ๆ ไป ไม่มีอะไรพิเศษ แต่วันนี้ไม่รู้อะไรดลใจ ผมเปลี่ยนเส้นทางไปปั่นจักรยานในถนนที่ไม่ค่อยมีคนไป มันเป็นถนนที่ไปยังอีกเมืองนึง ซึ่งจะต้องผ่านป่า เป็นเส้นทางที่ยาวมาก แต่อากาศก็ดีมากเช่นกัน แน่นอนเพราะมันเป็นป่า

จักรยานคันเก่าที่คุ้นเคย
จักรยานคันเก่าที่คุ้นเคย

เสียงที่น่าสงสัย

ผมเริ่มเลี้ยวเข้าในข้างในทางนั้น อากาศมันดีมาก ผมไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แต่ผมไม่อยากออกไปจากที่นี่เลย ทันใดนั้นเองผมก็เริ่มได้ยินเสียง มันไม่ใช่เสียงที่จะอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ มันเป็นเสียงที่เหมือนกับอะไรซักอย่างกำลังร้องอยู่ในหูของผม มันทั้งดังและเบาในเวลาเดียวกัน ทั้งเสียงแหลมและเสียงทุ้ม เสียงผู้ชายและผู้หญิง มันสับสนและวุ่นวายไปหมด 

ผมตกใจมากจนล้มลง แม้ว่าจะเจ็บแต่ก็ยังกลัวอยู่ เสียงนี้มันยังดังอยู่ ทำไมผมต้องรีบลุกขึ้นแล้วปั่นจักรยานออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด แล้วผมก็เริ่มเห็น พวกมัน พวกมันคือคน คนธรรมดาทั่ว ๆ ไป อาจจะล่ะมั้ง มันเดินไปเดินมาเต็มป่าข้างทางไปหมด ภายในตาของมันจ้องมองมาที่ผมในขณะที่ขาก็เดินไปเดินมาอยู่อย่างงั้น อาจจะเป็นภาพหลอนมั้ง ผมไม่รู้ รู้แค่ว่าไม่น่าเข้ามาที่นี่เลย

นี่มันแปลกเกินไปแล้ว ผมปั่นมาไกลมากแล้วก็ยังไม่ถึงปลายทางซักที มันไกลเกินไป ผมเริ่มจะเหนื่อยแล้ว รู้สึกเหมือนปั่นมาหลายชั่วโมงแล้ว เสียงนั้นยังคงดังต่อไป นี่ผมเข้ามาทำไมวะเนี้ย นี่มันเรื่องอะไร

จักรยานคันเก่าที่คุ้นเคย
จักรยานคันเก่าที่คุ้นเคย

กลุ่มคนที่น่าสงสัย

ผมเริ่มเหนื่อย ขาเริ่มไม่มีแรง ตาเริ่มมองไม่เห็นแล้ว และพวกในป่านั่นก็ยังจ้องมองผมอยู่ ผมทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว ผมล้มลงอีกครั้ง

พวกในป่านั่นหยุดเดิน และค่อย ๆ เดินออกมาจากป่า พระเจ้า มันเยอะมาก เหมือนคนปกติ แต่ตาจ้องผมแบบไม่หลับตาเลย มันไม่กะพริบตาเลยแม้แต่ครั้งเดียว ค่อย ๆ เดินมาหาผม เดินล้อมผม แล้วยืนจ้องผมอยู่อย่างงั้น จ้องเป็นชั่วโมง ผมที่ไม่มีแรงและกลัวมากจนขยับตัวไม่ได้ได้แต่นอนมองพวกมันอยู่อย่างงั้น มันน่ากลัวเกินไปจนแทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว ผมสลบไป

ตื่นขึ้นมาผมอยู่ที่บ้านของผม มันคือความฝันงั้นเหรอ ความฝันรึเปล่า ว่าแต่ ทำไมเท้าของผมถึงเปื้อนโคลนล่ะ และนี่คือเรื่องเล่าจากประสบการณ์จริงทั้งหมดของผมที่ยกมาเล่นให้ฟังในวันนี้

บทความอื่นๆ